In de wijk Het Zand in Tilburg-West ligt hospice De Zandsporen van De Wever. De Zandsporen is een hospice waar de zorg en aandacht volledig gericht zijn op de laatste levensfase. Het begeleiden van jou en je naasten staat hier centraal.
Zorg, dag en nacht
De zorg gaat verder dan lichamelijke ondersteuning alleen. Ook op psychisch, sociaal en spiritueel gebied staan we voor je klaar. Je naasten blijven nauw betrokken en zijn 24 uur per dag welkom in het hospice. Overnachten is daarbij mogelijk.
Je wordt ondersteund door een betrokken team van palliatief deskundige verpleegkundigen, verzorgenden, artsen en vrijwilligers. Voor wie dat wil, is er ook geestelijke zorg beschikbaar.
Verwijzing
Voor opname in het hospice heb je een verwijzing vanuit de huisarts of medisch specialist of een geldige indicatie vanuit de Wet langdurige zorg (Wlz) nodig. Voor opname in het hospice is er sprake van een beperkte levensverwachting (minder dan drie maanden) en een intensieve zorgvraag.
Meer informatie?
Wil je meer weten over deze locatie? Stuur dan een bericht via het contactformulier of bel gratis met Bureau Zorgadvies via 0800 339 3837.
Is het zwaar om in een hospice te werken?
“Het lijkt mij heel erg zwaar om in een hospice te werken, neem je dit nou niet altijd mee naar huis? Word je niet heel erg verdrietig van al die stervende mensen en hoe ga je daar dan mee om? Werken in de palliatieve terminale zorg: je ziet alleen maar mensen sterven, hoe kun je daar nou mee om gaan? Bij dood hoort verlies en gemis, verdriet en tranen, zowel van degene die komt te overlijden als voor hun naasten, hoe ga je om met al dat verdriet? Is het een gewenning?”
Het zijn de vragen die ik krijg als men hoort dat ik in een hospice werk. Heel eerlijk gezegd wist ik ook niet zo goed waar ik aan begon toen ik vanuit een verzorgingshuis hier kwam werken. Ook daar had ik te maken met overlijden natuurlijk.
Er is één regel die alles omschrijft: “het leven is nergens zo intens, tastbaar en voelbaar als in de laatste levensfase”.
De dood voert niet de boventoon in een hospice, maar het leven. En bij iedere nieuwe cliënt die binnenkomt word je een niet alleen een stukje meegenomen in het leven wat zij geleefd hebben, maar ook in het laatste stukje van hun leven. En omdat het leven nog maar kort is, is het heel intens. Zeker: er is verdriet, boosheid, teleurstelling en soms angst. Maar ook is er geluk, liefde, genieten, blijheid en zelfs lol en feestjes. Maar alles op een intense manier.
Een quote van een cliënt in het hospice:
“Ik ben zo dankbaar voor de liefde en zorg die jullie mij in het laatste stukje van mijn leven geven”.
Dit was naar aanleiding van een dansje die ik deed, een servet in de ochtend met een tekst erop, een liedje zingen, samen humor tijdens de zorg, een knuffel geven. Het lijkt voor mij zoiets kleins maar voor de cliënt een groot gebaar.
Het leven gaat door, tot de dood volgt. De dood is ongrijpbaar, dus wordt er vastgehouden aan het leven. Dat is de laatste levensfase. En in deze fase zie je ook weer fases. Een fase van pijn, rouw en verdriet en soms zelfs ontkenning, groeiend naar de fase van berusting en acceptatie. De één doorloopt deze fases in een paar maanden en een ander weer in een week, dag of zelfs een nacht. Berusting en acceptatie, een afscheid nemen van het geleefde leven in dankbaarheid, het kunnen aanvaarden van de dood die nadert. De welbekende term “het is goed”. Maar hier houdt het niet op, het stukje leven naar de dood, het heengaan, het overgaan toe, is ook leven!
Het maakt je klein en dankbaar om een stukje te mogen meelopen in dit stukje leven van de cliënten van het hospice. Je maakt deel uit van een heel team mensen om de cliënten heen. Een team van vrijwilligers, geestelijk verzorgers, woonondersteuners, schoonheidsspecialiste, een masseur, huishoudelijke hulp, manager, teamassistent, artsen, verzorgende en verpleegkundigen dat zich inzet om deze cliënten van het hospice een zo fijn mogelijk verblijf te geven.
Zo wordt er gezorgd voor heerlijk eten, schone kamers, mooie tuinen voor een prachtig uitzicht of waar je even kunt vertoeven (met bed en al!) om de zonnestralen nog even op je gezicht te voelen. Een fijn gezelschap voor als de familie weg is. Een tal aan hulpmiddelen zodat je b.v. nog even in een rolstoel naar buiten kunt met een vrijwilliger. Altijd een luisterend oor of een schouder om bij uit te huilen maar ook een grap of iets uithalen waardoor er een lach tevoorschijn wordt getoverd. Je krijgt een massage of je nagels worden gelakt.Mogelijkheden om nog een laatste wens te kunnen vervullen. Noem het maar op.
Als verzorgende/verpleegkundige houd je natuurlijk het ziekteproces in de gaten. Zo doen wij de persoonlijke zorg, de verpleegkundige handelingen en het aanreiken van medicatie. We observeren op symptomen zoals pijn, angst, verwardheid, onrust enzovoort en springen hierop in. Het is onze taak om de cliënt zoveel mogelijk comfortabel te krijgen, ondanks een ongeneeslijke ziekte. En ook hier ben je weer onderdeel van een team van artsen, technisch verpleegpersoneel, apotheek. En als er dan nog vragen zijn? Dan staat er weer een palliatief team klaar om te helpen met antwoorden.
In de nachtdienst sta je als verpleegkundige alleen. Maar ook dan heb je zo nodig back-up van het mobiel zorgteam, je bent juist heel belangrijk in de nacht als de cliënt dan bang is om er dan gewoon te zijn.
En zo kan ik alle vragen beantwoorden: je ziet niet alleen mensen sterven maar mag deel uit maken van het meest intense stukje leven wat zij nog leven. Ik ben niet altijd verdrietig als iemand sterft omdat ik deel uit mocht maken van de berusting en dankbaarheid/afscheid van hun geleefde leven. Ook de naasten hebben deze berusting bij hun geliefde ervaren en ondanks hun verdriet hebben ook zij vaak berusting in het overgaan van hun geliefde naar een nieuwe wereld. Er is geen gewenning, want ieder leven, iedere laatste levensfase en iedere dood is niet hetzelfde.
Het zware wat ik ervaar is het sterven in eenzaamheid. Dat ik degene ben die de hand vasthoudt van iemand, zonder naasten om zich heen. Dat zij een geleefd leven, met al zijn ups en downs, moeten verlaten zonder een geliefde naast hun zijde. Ook het zware wat ik ervaar is soms een casus die bij je binnen komt. En ja, dan huil ik Soms meteen, soms op de fiets als ik naar huis ga. Maar dan staat er altijd weer een team van lieve collega’s voor je klaar die je meteen bijstaan. Want ook zij maken dat mee. En als ik een gebeurtenis naar huis neem? Iets wat ik niet kan loslaten? Dan praat ik erover en geef het de ruimte en laat ik het los in mijn herinnering, het geeft mij het gevoel hier doe ik het voor.
Ik mag het voelen, het mag er zijn.
Dankbaar dat ik hier mag werken. ...
Namens een cliënt die in het hospice verblijft.
“Dankzij een hele lieve vriendin Nowelle had ik een geweldige middag bij Hospice de Zandsporen met de samenwerking van Intermezzo”. ...
Onze lieve Collega Fokelina is 20 jaar in dienst van de wever, bedankt voor al je inzet en op naar nog vele mooie jaren samen. ...
...
Vandaag afscheid genomen van onze vrijwilliger huismeester Sjoerd.
16 jaar lang hebben wij als hospice heel veel aan hem gehad.
Als Sjoerd het niet kon maken ja dan was het toch echt kapot, haha
Sjoerd Bedankt voor alles en we gaan je missen.
Hospice de Zandsporen ...
...
www.facebook.com/share/p/1JH2WNF6yj/?mibextid=wwXIfr🎙️ Nu te beluisteren: nieuwe aflevering van De Wevercast
Wat geeft jouw leven kleur?
Voor iedereen is dat anders.
In deze aflevering praten we over levenslust en de dingen die betekenis geven aan het dagelijks leven.
Luister nu via Spotify.
👉 bit.ly/46Mboaq
#dewever #ouderenzorg #levenslust #podcast ...
...